Gra nazywała się „The Last Hero”.
Zasady zostały doprowadzone do brutalnej prostoty.
W ciasnej i niezwykle gorącej łaźni parowej przykładowej łaźni obozowej,
w gęstej, gryzącej parze pachnącej miotłą brzozową, potem i zwierzęcym strachem,
dwie linie ustawione.
Osiem doradców z mokrymi prześcieradłami przyklejonymi do ciał.
I ośmiu chłopaków z działaczy Komsomołu.
Silny, pewny siebie, o równie pustych i cynicznych oczach.
Leżał pośrodku tego kręgu, na szerokiej, gorącej drewnianej półce.
Ostatni bohater
Dziś tę rolę pełnił Igor, sekretarz obozowej komórki Komsomołu,
facet z ciężką szczęką i oczami starego, zmęczonego wilka, który poznał smak krwi.
Ogłuszający, rytmiczny, niemal pierwotny śpiew „Bohater! Bohater! Bohater!
od którego wibrowały ściany z bali, powoli, teatralnie uniósł rękę.
I nie patrząc, jak ślepy ksiądz wybierający ofiarę,
wskazał grubym palcem na jedną z postaci kobiecych drżących w półmroku.
Ten, na który wskazał palec, został wyeliminowany z gry.
I cicho, wśród aprobujących ryków innych, poszła za nim do zimnej, słabo oświetlonej garderoby,
gdzie na starej, zapadniętej sofie leżał już niedbale czyjś kłujący żołnierski płaszcz.
To nie była orgia w zwykłym, chaotycznym znaczeniu tego słowa.
To było bez porównania gorsze.
To był rytuał.
Zimno, metodycznie.
Uruchomiono taśmociąg upokorzenia,
pod przykrywką pokrętnej, cynicznej gry polegającej na testowaniu kolektywizmu.
W tę parną lipcową noc, kiedy na zewnątrz powietrze było nieruchome i pachniało grzmotami,
Palec Igora zamarł, celując bezpośrednio w nią.
Do Katii.
Miała zaledwie 18 lat. I uwierzyła.
Wierzyła tak mocno, tak czysto i bezinteresownie, że tylko 18-latka może uwierzyć.
Wierzyła w partię, w świetlaną przyszłość, w niezniszczalne braterstwo narodu radzieckiego.
Była nie tylko wzorową uczennicą.
Była dumą swojej szkoły, zwyciężczynią olimpiad regionalnych w historii KPZR,
poetka, której naiwne, ale szczere wiersze opowiadają o budowniczych BAM i badaczach kosmosu
opublikowane w gazecie miejskiej Znamya Truda.
Wycieczka do elitarnego obozu Komsomołu „Awangard”
nie były dla niej wakacjami, ale najwyższą nagrodą, krokiem w stronę marzeń,
przyjęcie na Wydział Filozofii Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego i dalsza służba wielkim ideałom.
Jej świat był prosty i przejrzysty.
Pachniał świeżym tuszem drukarskim gazet partyjnych, dymem pionierskich pożarów,
z którym dorastała i marzy o zbudowaniu najbardziej sprawiedliwego społeczeństwa na Ziemi.
Teraz jej świat skurczył się do rozmiarów tej lepkiej, śmierdzącej łaźni parowej.
Spojrzała na wskazujący palec Igora, a jej mózg, wytrenowany w logice i materializmie dialektycznym,
nie chciała zaakceptować tej rzeczywistości.
To nie mogło, nie powinno się wydarzyć, nie tutaj, w „Awangardzie” na okręcie flagowym ruchu Komsomołu.
Nie z nimi, z najlepszymi przedstawicielami młodzieży radzieckiej, którzy w ciągu dnia przemawiali z trybun
o czystość moralną i wierność zasadom leninowskim.
Igor, który jeszcze kilka godzin temu prowadził informację polityczną
o moralnym upadku zachodniego społeczeństwa.
Sveta, jej koleżanka z drużyny, która teraz stała w kolejce naprzeciwko,
skandowała „Bohater” z przerażającym, gorączkowym podekscytowaniem w oczach.
Wszyscy oni, działacze Komsomołu, kwiat narodu, z dnia na dzień zamienili się w bezimienną, warczącą watahę,
cicho, a nawet z jakąś przerażającą przyjemnością, obserwując kolejną ofiarę.
„To tylko test, Katiuszo” – szepnął do niej insynuująco Igor po południu, zastając ją samą z książką nad jeziorem.
„Test twojego prawdziwego kolektywizmu. Dialektyka, rozumiesz?”
Aby zbudować coś nowego, trzeba zburzyć stare. Łącznie z tobą.
Stara, drobnomieszczańska moralność, egoistyczne uprzedzenia, wstręt.
Prawdziwy komunard nie ma nic własnego. Mamy wszystko wspólne.
I radość, i praca, i nawet ciało.
Jego słowa, ubrane w znajomą, jedyną słuszną formę ideologiczną,
sparaliżował jej wolę, zdezorientował ją, rozbroił. Była przestraszona.
Ale nie on, ale fakt, że zostanie uznana za indywidualistkę, renegatkę, nie godną bycia w ich szeregach.
I poszła.
Dwóch facetów, którzy wczoraj się do niej uśmiechnęli i nazwali jej towarzyszem, wystąpiło naprzód
i ujął ją mocno za ramiona. Nie stawiała oporu.
Ciało stało się jak obcy; to już nie należało do niej.
Kiedy wyciągnięto ją z łaźni parowej jak głupią lalkę, zobaczyła swoją płócienną torbę rzuconą przy wejściu.
Na brudną, mokrą podłogę wypadła z niego niewielka, postrzępiona tom Yasenina.
Jej sekretna, zakazana miłość. Jest oderwana od świata poprawnych sloganów.
Jeden z chłopaków, który wiózł ją na rachetę, z chrzęstem ciężkimi butami nadepnął na książkę i odwrócił się na pięcie.
„Liryka jest poetką dla filistynów” – syknął jej do ucha.
Na otwartej stronie z napisami „Nie żałuję, nie dzwonię, nie płaczę” widniał brzydki, rozmazany ślad brudu.
I w tym strasznym momencie Katya z absolutną przerażającą jasnością zdała sobie sprawę, że to wszystko nie była gra.
I nie jest bohaterką. Ona jest rzeczą. Surowiec do ich potwornego rytuału. A to dopiero początek.
W obozie Awangardu pozostawał jeszcze cały niekończący się miesiąc.
Miesiąc, w którym musiała żyć w samym sercu tego rytuału, wzorowego komunistycznego piekła.
Garderoba przywitała ją przyćmionym światłem pojedynczej lampy bez abażuru i zapachem wilgoci.
Sofa przykryta płaszczem wyglądała jak ołtarz w tej nędznej świątyni obłudy.
Igor wszedł za nim, szczelnie zamykając za sobą ciężkie, nabrzmiałe od wilgoci drzwi.
Zachowywał się bez złośliwości i pasji, jak technik wykonujący znaną mu rutynową operację.
Nie patrzył jej w oczy. Zdjął mokre prześcieradło, pozostając jedynie w kąpielówkach i powiedział rzeczowym spojrzeniem.
"Nie bój się, Katiuszo, to jest wspólna sprawa. Chcesz być w zespole, prawdziwym zespole, a nie wśród tych, którzy tylko deklarują komunizm".
Powiedział to tym samym równym, przekonującym głosem, jakim w ciągu dnia wyjaśniał pionierom różnicę między konkurencją socjalistyczną a konkurencją kapitalistyczną.
Katia nie odpowiedziała. Nie mogła. Dźwięki utknęły gdzieś w gardle. Spojrzała na odrapaną ścianę, na ciemne plamy i jej świadomość została oddzielona od ciała.
Nie było jej tutaj. Była gdzieś daleko, w swoim pokoju. Przeglądałem strony Jesienina, albo siedziałem na wykładzie o materializmie historycznym i notowałem słowa profesora o humanistycznej istocie marksizmu.
Ciało, które pozostało tu, na tej sofie, było tylko skorupą, obcą, niepotrzebną rzeczą, pożyczoną na własne potrzeby.
Kiedy było już po wszystkim, on także wstał pracowity, rzucił się na prześcieradło i przed wyjściem powiedział przez ramię: „Brawo, zdałeś egzamin, teraz jesteś jednym z nas”.
Drzwi zatrzasnęły się za nim, zostawiając ją samą w ciszy, która była gorsza niż jakikolwiek krzyk. Ranek rozpoczął się ogłuszającym rykiem trąbki.
Ten sam dźwięk, który jeszcze wczoraj wydawał jej się wezwaniem do radosnego dnia pełnego osiągnięć, dziś brzmiał jak syrena w obozie koncentracyjnym, ogłaszająca początek nowego kręgu męki.
Katya nie pamiętała, jak dotarła do swojego domu. Leżała na łóżku, bez rozbierania się, aż do świtu, patrząc w sufit i starając się nic nie czuć.
Pustka. Wewnątrz spalona ziemia. Musiała wstać. Dla doradcy załóż białą bluzkę i czerwony krawat.
Idąc do swoich dzieci, do dziesięcioletnich chłopców i dziewcząt, którzy patrzyli na nią jak na bóstwo, jak na starszego, mądrego towarzysza, podeszła do fragmentu lustra wiszącego na ścianie. Nieznajomy patrzył na nią.
W ciągu nocy jej twarz się zmieniła. Zniknęła młodzieńcza miękkość i naiwność. Rysy stały się ostrzejsze, a w oczach, wielkich i ciemnych, pojawił się wyraz martwego, oderwanego spokoju. Ubierała się powoli, jak automat. Zawiązałem krawat. Ręce jej się trzęsły, ale dała radę. Musiała odegrać swoją rolę. Na porannym zgromadzeniu panowało zwykłe podniecenie.
Dyrektor obozu, pulchny mężczyzna o bystrych oczach, powiedział coś wesołego o zbliżającym się konkursie piosenki patriotycznej. A przy maszcie flagowym, pośrodku grupy aktywistów, stał Igor.
Roześmiał się, opowiadając coś swoim przyjaciołom. Łapiąc wzrok Katii, nie odwrócił się. Skinął jej głową w przyjacielski, koleżeński sposób i uśmiechnął się. Uśmiechał się, jakby wczoraj wspólnie sadzili drzewa w Alei Przyjaźni. Obok niego stała Sveta, jej partnerka. I ona też uśmiechnęła się do niej swoim szerokim komsomolskim uśmiechem.
Było coś piekielnego w tym spokoju, w tej codzienności, w tej całkowitej nieobecności choćby cienia poczucia winy czy niezręczności. Nie tylko dopuszczali się przemocy, oni szczerze wierzyli, że mają do tego prawo, że jest to słuszne.
Świat Katyi, wcześniej całościowy i zrozumiały, rozpadł się na niezliczone fragmenty. Wszystko było kłamstwem. Te hasła, te piosenki, te uśmiechy. To wszystko było gigantycznym, potwornym przedstawieniem i teraz wiedziała, co dzieje się za kulisami. Spojrzała na szkarłatny sztandar powiewający na wietrze.
Wszystko w imię człowieka, wszystko dla dobra człowieka. To zdanie, które znała od dzieciństwa, brzmiało teraz jak najbardziej wyrafinowana kpina. Kiedy skończyła się kolejka i oddziały się rozeszły, została na chwilę sama na placu. Miała wrażenie, że zaraz upadnie. Oparła się o maszt flagi, żeby się uspokoić, i zamknęła oczy.
W tym momencie poczuła na sobie czyjś wzrok. Nie jak Igor czy Sveta, nie arogancki i nie osądzający. I cichy, uważny, pełen dziwnego, gorzkiego współczucia.
Na drugim końcu placu, przy wejściu do pawilonu malarskiego, stał facet, którego znała tylko z widzenia. Leva jest artystką obozową, cichą i małomówną, zawsze trzymającą się z daleka od hałaśliwego towarzystwa działaczy. Po prostu na nią spojrzał. Tylko kilka sekund. A potem odwrócił się i zniknął w pawilonie.
Ale to krótkie spojrzenie było pierwszym kontaktem z żywym człowiekiem w jej nowym, martwym świecie. A to sprawiło, że przestraszyła się jeszcze bardziej.
Życie zamieniło się w straszny, pozbawiony sensu teatr. Katya stała się w nim idealną aktorką. Nauczyła się uśmiechać, gdy wszystko w środku było przepełnione obrzydzeniem. Uczyła dzieci piosenek o przyjaźni i pokoju, a jej głos brzmiał czysto od Wonki, podczas gdy w jej duszy brzmiał tylko jeden dźwięczny akord.
Wspomnienie zapachu łaźni parowej i pustych oczu Igora. Dzieci ją uwielbiały. Przynosili jej dzikie kwiaty i z ufnością dzielili się swoimi sekretami.
Rysowali jej portrety, na których zawsze miała ogromne, błyszczące oczy, a każdy przejaw niewinnej miłości był dla niej torturą. Poczuła się jak zdrajczyni. Ona, powołana do ich ochrony i bycia dla nich przykładem, została zbezczeszczona, wdeptana w tę samą ziemię, przed którą miała ich chronić.
Wydawało się, że jej partnerka Sveta postanowiła w pełni zintegrować Katyę z ich nowym, prawdziwym zespołem. Zachowywała się tak, jakby wyświadczyła Katii największą przysługę.
„No cóż, Katiuk, teraz rozumiesz, co jest co?” - powiedziała jej z rozbrajającym, konspiracyjnym uśmiechem, gdy byli sami w domu doradcy. "To jest najważniejsza liga, kochanie, nie dla wszystkich, tylko dla tych, którzy się na tym znają. Igor nie wskazuje na byle kogo. To znak zaufania, teraz wszystkie drzwi są dla ciebie otwarte. "
Powiedziała to tak, jakby mówiła o wstąpieniu do Biura Politycznego. W jej wypaczonym układzie współrzędnych nie doszło do przemocy, ale do rytuału przejścia, przyjęcia do kasty wybranych, którym wolno wszystko, bo oni są przyszłą elitą, awangardą, która będzie przewodzić masom. I dla tej awangardy nie ma zaściankowych koncepcji moralności.
„Najważniejsze, żeby nie zwiotczeć” – uczyła Sveta, poprawiając przed lustrem czerwony krawat. "Nie zachowuj się jak obrażona uczennica. My tu budujemy przyszłość, a to wymaga wyrzeczeń i porzucenia uprzedzeń. Jesteś teraz częścią mechanizmu. Ważny trybik, rozumiesz?" Katia milczała. Nie było sensu się kłócić. Wyjaśnienie czegoś Swiecie było jak czytanie Jesienina w kamieniu.
Po prostu skinęła głową i ta pokora najwyraźniej bardzo pasowała jej mentorowi. Ale w Katii rosło coś nowego, nie strach czy rozpacz. I zaczęła obserwować i przypominać sobie zimną, cichą nienawiść, podobną do wiecznej zmarzliny. Twarze, słowa, gesty.
Została antropologiem plemienia kanibali, rejestrując ich rytuały i zwyczaje. Jedynym miejscem, gdzie mogła oddychać, był ten sam pawilon malarski. Pod pretekstem przygotowania scenografii do obozowego przedstawienia zaczęła tam przychodzić codziennie w godzinach ciszy. To było jej schronienie.
Nie pachniało potem i hipokryzją, ale terpentyną, olejem lnianym i świeżym drewnem. Panowała tu cisza, przerywana jedynie skrzypieniem pędzla na płótnie. Leva, obozowa artystka, nigdy nie zadawała jej pytań. Po prostu w milczeniu przydzielił jej kącik, ustawił sztalugi i dał jej czyste płótno. Był dziwny. W świecie głośnych haseł i zbiorowego entuzjazmu wydawał się być ciałem ludu.
Prawie się nie odzywał, komunikując się ze światem poprzez swoje obrazy.
I jego obrazy też były dziwne. Nie malował szczęśliwych pionierów i wesołych sportowców. Na jego płótnach pojawiały się ponure leśne pejzaże, samotne, chwiejne domy, portrety starych ludzi o oczach pełnych powszechnej melancholii.
Któregoś dnia Katya zastała go pracującego nad dużym płótnem. To była martwa natura. Na tle pionierskiego sztandaru, rzuconego na brudną podłogę, leżało nadgryzione jabłko, z którego wypełzł gruby robak, oraz potłuczone okulary.
Obraz został namalowany w jasnych, niemal plakatowych kolorach. Ale emanowało z niej takie beznadziejne przerażenie, że Katya mimowolnie się cofnęła.
– Piękny kolor, prawda? Nagle Leva powiedziała cicho, nie odwracając się. Skinął głową w stronę sztandaru.
Cynobrowy. W średniowieczu wytwarzano go z rtęci. Bardzo trujący pigment. Artyści, którzy dużo z nim pracowali, często wariowali lub umierali.
Ale jak to płonie na płótnie. Odwrócił się i spojrzał jej prosto w oczy. I w jego spojrzeniu znów dostrzegła gorzkie zrozumienie.
Wiedział wszystko. Albo czuł wszystko. Nie mówił o farbach. Mówił o nich. O tym obozie. O tym kraju.
O pięknej, trującej fasadzie, która powoli zabijała wszystkie żyjące istoty. W tym momencie do pawilonu wdarło się światło, głośno skrzypiąc drzwiami.
Jej pogodna twarz wykrzywiła się, gdy zobaczyła Katię obok Levy.
„Katiukha, dlaczego tu odpoczywasz?” – zapytała celowo wesoło.
"Igor cię szukał. Zbieramy się ponownie dziś wieczorem. Mamy nową dziewczynę z trzeciego składu. Musimy pomóc dziewczynie dołączyć do zespołu.
Twoje odejście jako weteran ruchu. Mrugnęła. To był rozkaz.
I Katya zdała sobie sprawę, że przenośnik się nie zatrzymał. A dzisiaj nie powinna być ofiarą. Dziś przydzielono jej rolę kata.
Słowa światła wpadały w ciszę pawilonu niczym krople trucizny do szklanki czystej wody.
Natychmiast zatruli powietrze, które jeszcze chwilę temu pachniało zbawienną terpentyną i wolnością.
„Twoje odejście jako weterana ruchu”. Weteran. To jest słowo, którego używali do opisania złamanych.
Ci, którzy przeszli swój rytuał i nie umarli, nie zwariowali i dlatego zaakceptowali zasady.
Katya poczuła, jak krew odpływa jej z twarzy. Wydawało jej się, że podłoga znika jej spod stóp.
Wzrok mimowolnie powędrował w stronę Levy. Zamroził pędzel w dłoni, nie odwracając się, ale jego plecy napięły się jak naciągnięta struna.
Był świadkiem. Cichy, bezsilny, ale wyrozumiały.
A jego cicha obecność dała jej dziwne, desperackie ziarno siły.
Spojrzała w górę, w światło, a na jej twarzy pojawił się zadowolony, mistrzowski uśmiech. Czekała.
Oczekiwała, że ​​Katya posłusznie skinie głową niczym tresowane zwierzę i pójdzie za nią, aby wykonać nowe polecenie.
Odmowa, krzyknięcie „nie” oznaczałoby natychmiastowy odwet.
Nie wybaczyliby zamieszek. Złamaliby ją całkowicie.
Już nie gra, ale prawdziwie, okrutnie, może właśnie tu, na oczach artysty, żeby i on dać nauczkę.
A potem jej wzrok padł na obraz Levy. Na tym samym szkarłatnym sztandarze, spod którego wypełzł robak.
Trujący pigment. Cynobrowy. Piękna śmierć.
W jej głowie od razu zrodził się szalony i ryzykowny pomysł.
Nie da się zwalczyć trucizny pijąc antidotum. Czasami sam musisz stać się jeszcze silniejszą trucizną.
Nie musiała po prostu odgrywać roli. Musiała przewyższyć ich własnym cynizmem.
Katia powoli się wyprostowała. Zmusiła się do uśmiechu.
Uśmiech okazał się krzywy, drapieżny, zupełnie inny od poprzedniego.
Powiedziała oczywiście światło spokojnym, zimnym głosem, w którym nie było ani kropli wcześniejszego drżenia.
Zespół jest święty. Do integracji nowego elementu należy jednak podejść dialektycznie, a nie formalnie.
Ostatnim razem wszystko poszło zbyt gładko. Emocjonalnie. Dziewczyna może bać się formy, nie rozumiejąc istoty.
Najpierw muszę ją przygotować. Przeprowadzić, że tak powiem, rozmowę polityczną.
Wyjaśnij podstawy teoretyczne naszej metody. Żeby podjęła się tego świadomie, jakby to było zadanie partyjne.
Sveta była przez chwilę zaskoczona. Spodziewała się wszystkiego. Łzy, prośby, tępa uległość. Ale nie to.
Nie ta zimna, naukowa argumentacja w ich własnym języku.
Ale logika Katyi była nienaganna z punktu widzenia ich wypaczonej ideologii. To było imponujące.
A ty? Szybko się uczysz, poetko. – powiedziała Sveta z nutą zaskoczenia, a nawet szacunku.
Myślisz prawidłowo. Chodźmy. Przygotuj ją. Pięć minut dla ciebie. Czekamy w Bath.
Wyszła zadowolona z siebie. Katya poszła za nią o krok i odwróciła się na chwilę.
Leva nadal stał odwrócony do niej plecami. Ale opuścił pędzel. Nie rysował.
Słuchał. A Katya wiedziała, że ​​​​wszystko rozumie. Nowa dziewczyna miała na imię Anya.
Siedziała na ławce niedaleko swojego domu, zakrywając kolana dłońmi i czytając książkę.
Była wierną kopią Katii, która przybyła tu zaledwie tydzień temu.
To samo jasne, ufne spojrzenie, ten sam lekki warkocz, ta sama aura czystości i wiara w ideały.
Serce Katyi zamarło z powodu ostrego bólu. Wydanie jej na rozerwanie na kawałki było równoznaczne z zabiciem siebie, tej przeszłości.
„Witam” – powiedziała Katya, siadając obok niej. Zmusiła się do mówienia wesoło.
Czy jesteś Anyą z trzeciego? Jestem Katya, doradczyni pierwszego z nich.
Sveta poprosiła mnie, żebym z tobą porozmawiał. Dziś wieczorem mamy ważne wydarzenie dla aktywów.
Test na kolektywizm. Anya spojrzała na nią błyszczącymi oczami.
Tak, powiedzieli mi. To takie ekscytujące. Tak bardzo chcę być godny.
Katya poczuła, jak mdłości podchodzą jej do gardła.
Dokładnie to kontynuowała, zniżając głos do konspiracyjnego szeptu.
Więc posłuchaj mnie uważnie. To nie jest tylko gra.
To poważna praca ideologiczna. I mogą pojawić się prowokacje.
Zrozumieć? Mogą być wśród nas ukryci wrogowie, którzy próbują wypaczyć leninowskie normy.
Tratzkiści. Anya rozszerzyła oczy ze strachu.
Słowo „truckist” było najstraszniejszym przekleństwem, synonimem zdrady.
Mogą pod pozorem testowania kolektywizmu nalegać na rzeczy, które poniżają ludzką godność,
Katya wybiła, wkładając całą swoją nienawiść w każde słowo.
Prawdziwy kolektywizm. To dobrowolność i koleżeństwo.
A jakikolwiek przymus, jakikolwiek obowiązek w sprawach osobistych jest wypaczeniem tratzkijskim, mającym na celu dyskredytację Komsomołu.
pamiętasz? Anya ze strachem pokiwała głową.
Dlatego jeśli dziś wieczorem poczujesz, że wywierana jest na ciebie presja, że ​​jesteś do czegoś zmuszany, wiedz, że jest to prowokacja.
Musisz natychmiast się z nią skonfrontować. Nie milcz. Nie bój się. Wstań i mów głośno do wszystkich.
Wykrzycz jedno słowo – Trumpizm. Po prostu krzycz.
To jest Trumpizm, prowokacja. To słowo jest jak hasło. To ich paraliżuje.
Pokaże, że jesteś ideologicznie wykształconym wojownikiem, a oni są wrogami w przebraniu. Czy mnie rozumiesz?
Ania spojrzała na nią zszokowana. W jej oczach walczyły strach i radość.
Widziała przed sobą nie tylko starszego doradcę, ale doświadczonego komisarza, zaprawionego w bojach ideologicznych, powierzającego jej straszliwą tajemnicę i broń.
Zrozumiany. – szepnęła. Dziękuję, towarzyszko Katyo.
Katia wstała. Właśnie podała temu dzieciakowi granat bez zawleczki. I rzuciła ją w środek jej wrogów.
Teraz pozostało tylko czekać na eksplozję.
Wiedziała, że ​​jeśli Anya się przestraszy i nie zacznie krzyczeć, złamią ją. A potem przyjdą po Katyę.
I to już nie będzie gra. To będzie egzekucja.
Wieczór gęstniał nad obozem Awangardy jak smoła.
Katia stała w cieniu starej sosny niedaleko łaźni i czekała.
Każdy szelest, każdy pijacki śmiech dochodzący od strony domów doradców rezonował z nią jako głuchy cios.
Położyła wszystko na szali. Nie tylko moje spaczone życie, ale także życie tego czystego, ufnego dziecka – Anyi.
Jeśli jej plan się nie powiedzie, jeśli Anya w ostatniej chwili przestraszy się i zachowa milczenie, oboje zostaną pożarci.
A Katya za zdradę, za bunt na ich statku, zostanie pożarta pierwsza i ze szczególnym okrucieństwem.
Poczuła się jak saper, który właśnie podłożył minę w nabój dyktatora i teraz czekał, aż zapali się bezpiecznik.
Więc ją zabrali. Dwóch tych samych facetów, którzy kiedyś prowadzili Katyę.
Anya przeszła między nimi, mała, biała, jak duch. Jej warkocz był rozczochrany.
Twarz była blada, ale w szeroko otwartych oczach palił się dziwny, gorączkowy ogień.
Zobaczyła Katyę w cieniu i ich oczy spotkały się na sekundę. W oczach Anyi to nie było moje pytanie.
Katya ledwie, prawie niezauważalnie, skinęła głową.
„Trzymaj się” – powiedziała z tym skinieniem głowy.
Krzyczeć. Drzwi do Łaźni zatrzasnęły się.
Katya została sama w ciemności. Policzyła do stu.
A potem jeszcze sto. Cisza była nie do zniesienia. Z komina Łazienek wydobywał się gęsty dym.
W tej chwili w środku ich przenośnik znów się uruchamiał.
Znów rozległo się to okropne skandowanie „Bohater”.
Znów ktoś rozkoszując się ich mocą, przygotowywał się do złamania duszy innej osoby.
Katya zacisnęła pięści, tak że paznokcie wbiły jej się w dłonie. Nie mogła już dłużej czekać.
Powoli, niczym cień, ruszyła w stronę Bath.
Obeszła ją od tyłu i przyłożyła ucho do szczeliny w ścianie z bali,
skąd unosił się zapach pary i znajomego zapachu.
Usłyszała głos Igora. Leniwy, rozciągnięty, pełen samozadowolenia.
„No cóż, towarzyszko Anya, czy jesteście gotowi na test?
Nie dryfuj, wszyscy tu należymy.
Potem szum głosów i śmiech. I znowu rytmiczne, narastające „Bohater, bohater, bohater!”
Katia zamknęła oczy.
Serce biło jej tak głośno, że zdawało się, że słychać je w środku.
I nagle wszystko się skończyło. Szum ucichł.
Zapadła absolutna martwa cisza.
I w tej ciszy, przebijając się przez nią jak strzał, rozległ się dźwięk dzwonienia,
rozpaczliwy, dziewczęcy krzyk, niemal przechodzący w pisk.
„Trockizm!” To słowo uderzyło w moje uszy jak eksplozja.
To było tak niewłaściwe, tak potworne w tej sytuacji,
co sparaliżowało wszystkich na kilka sekund.
A potem Anya krzyknęła ponownie, pewniej, wkładając w słowo całą swoją panikę i wyuczoną prawość.
„To jest trockizm! Sabotaż ideologiczny! Prowokacja!”
Katya odetchnęła. To zadziałało.
Usłyszała, jak w środku zaczęło się zamieszanie.
Ktoś zaśmiał się z zakłopotaniem. Ktoś przysiągł.
Głos był lekki i syczał.
„Oszalałeś, głupku?” Ale efekt został osiągnięty.
Wymówiono słowo tabu, zdanie, którym bali się od przedszkola.
Zniszczyło to magię ich rytuału.
Skończyła się gra komuny, rozpoczęła się gra polityczna.
A w tym meczu stawka była nieporównanie wyższa.
Nie czekając, aż Anya opamięta się, Katya otworzyła drzwi i weszła do garderoby.
Wiedziała, że ​​musi pojawić się już teraz.
– Co tu się dzieje, towarzysze? Jej głos brzmiał chłodno i autorytatywnie.
Rozejrzała się po zdezorientowanych, półnagich postaciach.
Anya stała na środku łaźni parowej, owinięta w prześcieradło i cała się trzęsła.
Igor spojrzał na nią, a na jego twarzy malowała się mieszanina wściekłości i całkowitego zdezorientowania.
– Czego, do cholery, ją nauczyłeś? Światło zapiszczało, pędząc w stronę Katii.
Katia odepchnęła ją jednym ruchem.
Podeszła do Anyi, objęła ją za ramiona i spojrzała prosto na Igora.
– Niczego jej nie nauczyłam, kochanie – powiedziała lodowatym tonem.
„Właśnie przekazałem jej informacje polityczne na temat czujności i możliwych metod
i sabotaż ideologiczny ze strony ukrytych wrogów.
I jak widzę, nie jest to daremne.”
Towarzyszka Anya wykazała się prawdziwą uczciwością partyjną i rozpoznała prowokację.
„Ale wasze zachowanie, towarzysze, rodzi bardzo ważne pytania”.
Mówiła ich słowami, frazesami, ale teraz ta broń była skierowana przeciwko nim.
Spojrzała na Igora i on zrozumiał. Rozumiał wszystko.
Rozumiał, kto jest autorem tego „sabotażu ideologicznego”.
W jego oczach, które ostatnio były leniwe i zaborcze, zapłonęła czysta, nieskrywana nienawiść.
To było wypowiedzenie wojny. Prawdziwy.
Żadnych gier i rytuałów. I w tej wojnie nie będzie branych jeńców.
Igor patrzył na Katię długim, twardym spojrzeniem.
W łaźni parowej panowała taka cisza, że ​​słychać było wilgoć kapiącą z sufitu.
Cała jego arogancja, cała wiara we własną bezkarność w jednej chwili wyparowała.
On, sekretarz komórki Komsomołu, przyszły funkcjonariusz partyjny,
Właśnie został publicznie, choć w wąskim kręgu, oskarżony o najstraszniejszy grzech według standardów sowieckich.
W trockizmie.
Choć oskarżenie było absurdalne, zostało postawione.
Brud utknął. A w ich świecie reputacja była wszystkim.
To był cios poniżej pasa, cios, którego nie można było tak po prostu zlekceważyć.
Powoli, znacząco powoli naciągnął na siebie prześcieradło.
Moim zdaniem powiedział lodowatym, bezbarwnym głosem, patrząc nie na Katię, ale gdzieś przez nią.
Niektórzy towarzysze zaczęli odczuwać ideologiczne zmętnienie umysłu z powodu nadmiaru czytania poezji burżuazyjnej.
I zaczynają widzieć wrogów tam, gdzie ich nie ma. Jest to bardzo niepokojący objaw.
To była groźba odwetu. Subtelne, ale dość zdecydowane.
Oskarżenie o sprzeciw, o zamiłowanie do obcej literatury.
Zmienił bieg, próbując ponownie zmienić się z oskarżonego w sędziego.
Myślę, że to wydarzenie wymaga szczegółowej analizy.
Kontynuował, odzyskując już dawną pewność siebie na zamkniętym posiedzeniu Biura Komsomołu.
Musimy dowiedzieć się, kto i w jakim celu próbuje podzielić nasz przyjazny zespół.
Rozejrzał się po swoich sługach, którzy otrząsnąwszy się z pierwszego szoku, już kiwali głowami na znak zgody.
Gra znów się zmieniała. Teraz była to walka sprzętowa. I tutaj miał wyraźną przewagę.
„Jestem gotowa na każdą analizę, towarzyszu Igorze” – odpowiedziała spokojnie Katya, nadal przytulając drżącą Anyę.
„Mam pewność, że komisja partyjna prawidłowo oceni Pańskie metody pedagogiczne”.
Celowo wspomniała o komisji partyjnej, władzy nad Komsomołem. To był jej kontratak.
Pokazała, że ​​jest gotowa walczyć do samego końca. Igor zacisnął zęby. Zdał sobie sprawę, że jej nie docenił.
Ta poetka, którą uważał za kolejną zepsutą zabawkę, okazała się niebezpieczną, inteligentną i absolutnie bezwzględną przeciwniczką.
Odwrócił się i bez słowa opuścił łaźnię. Jego orszak poszedł za nim.
Katya pozostała z Anyą i kilkoma innymi dziewczynami, które, jak się wydaje, po raz pierwszy w historii poczuły się nie częścią stada, ale osobnymi, przestraszonymi ludźmi.
Katia dostrzegła w ich oczach błysk zdezorientowanego szacunku. Stworzyła precedens. Pokazała, że ​​można walczyć.
Zabrała Anyę do domu, położyła ją do łóżka i podała gorącą herbatę.
Dziewczyna wciąż drżała, ale w jej oczach nie było już tej zwierzęcej grozy. Był strach, ale była też radość z własnego działania.
„Czy ja… czy postąpiłem słusznie, towarzyszko Katya?” - szepnęła.
„Wszystko zrobiłeś dobrze” – powiedziała stanowczo Katya, poprawiając dla niej koc.
„Zachowałeś się jak prawdziwy wojownik. Śpij.”
Ale sama Katya nie spała tej nocy. Siedziała w swoim domu i po raz pierwszy w tym czasie naprawdę się przestraszyła.
Nie ten lepki, upokarzający strach przed ofiarą, ale zimny, racjonalny strach przed żołnierzem przed decydującą bitwą.
Zrozumiała, że ​​spotkanie Biura będzie jej kalwarią.
Igor zbierze wszystkich swoich ludzi, przesłuchają świadków i zniekształcą fakty.
Zostanie oskarżona o wszystkie grzechy śmiertelne. W oszczerstwie, próbując zniszczyć komórkę Komsomołu.
W upadku moralnym. Jej słowo przeciwko ich słowu.
Miała tylko jednego świadka, który mógł ją wesprzeć – Anyę.
Ale Anya była przerażonym dzieckiem. W tym biurze łatwo można było to zepsuć. Potrzebowała sojusznika.
Kogoś, kto nie boi się przeciwstawić Igorowi. A znała tylko jedną taką osobę.
Rano, gdy niebo zaczynało się już przejaśniać, poszła do pawilonu malarskiego.
Wiedziała, że ​​Leva często obserwuje tam świt. On naprawdę tam był.
Usiadłam na podłodze przed moją ostatnią martwą naturą, z robaczywym jabłkiem i potłuczonymi okularami na tle banera.
„Zwołują biuro” – powiedziała Katya bez wstępów. "Chcą mnie zniszczyć. Potrzebuję twojej pomocy."
Leva milczała przez dłuższą chwilę, patrząc na swój obraz. – A jak mogę ci pomóc?
W końcu zapytał tępo. "Nie jestem członkiem Komsomołu. Nawet nie chcą mnie dopuścić do swojego żartu. Jestem dla nich niewiarygodnym elementem."
"Byłeś tam. Widziałeś, jak przyszło dla mnie światło. Wszystko słyszałeś. Możesz potwierdzić, że byłem zmuszony uczestniczyć w tym... zgromadzeniu.
Że poszedłem tam mimowolnie, Katia zrozumiała, że prosi o niemożliwe.
Sprzeciwienie się Igorowi w sprawie Lewy, który był już podejrzany, oznaczało pewny koniec jego studiów, jego przyszłości.
„Jesteś jedyną osobą, która może powiedzieć prawdę”. Leva wstała, podeszła do okna i spojrzała na wschodzący dzień.
„Czy to prawda!” - uśmiechnął się gorzko. „Wiesz, jaka jest prawda na tym świecie, Katya. Prawdą jest to, co mówią silni.
I niezbyt mocny. Ale ty i ja nie.
– Więc nie pomożesz? – szepnęła Katya, jej ostatnia nadzieja zaczęła topnieć. Leva odwrócił się, w jego oczach widać było udrękę.
– Nie mówiłem, że nie pomogę – powiedział powoli. „Powiedziałem, że nie potrzebują prawdy. Oznacza to, że należy im dać kłamstwo.
I czego boją się najbardziej na świecie.”
Podszedł do biurka i wyciągnął szufladę. Jego dłonie powoli przesuwały się po papierach i szkicach. Następnie wyjął mały, poobijany aparat Smena 8M.
„To nie słów się boją, Katya” – powiedział, ważąc aparat w dłoni.
„Boją się światła, które wyrywa z ciemności ich prawdziwe oblicze”.
Katya spojrzała na stary aparat w rękach Levy i serce jej zamarło.
Plan, który zaczął pojawiać się w jej głowie, był jeszcze bardziej szalony i niebezpieczny niż trockistowski sabotaż.
Był prawie samobójczy. Ale była w tym logika. Żelazna, bezlitosna logika szantażu.
Chcieli jej dać proces pokazowy, proces na własnych zasadach.
Oznacza to, że trzeba było pozbawić ich tej możliwości przeniesienia pola bitwy tam, gdzie ich zasady nie działają.
„Chcesz zrobić im zdjęcie?” – szepnęła Katya, bojąc się powiedzieć to na głos.
„Nie jest łatwo zrobić zdjęcie” – odpowiedział powoli Leva, a jego oczy płonęły zimnym ogniem.
Dokument, certyfikat jest niczym, jeśli nikt go nie widzi.
Nie boją się samej fotografii, boją się rozgłosu.
Naprawdę wielka reklama. Poza tym obozem. Poza ich małym światem, w którym są królami i bogami.
Zaczął chodzić po warsztacie, a jego cichy głos był pełen metalu.
Igor jest synem wielkiego szefa z regionalnego komitetu partii. Jego kariera jest zaplanowana na 20 lat do przodu. Jest nietykalny.
Ale właśnie dlatego jest bezbronny. Dla ojca nie ma nic gorszego niż publiczny skandal. Zwłaszcza ten.
Orgi i w obozie Komsomołu. Wyobrażacie sobie gdzieś taki nagłówek? W Komsomolskiej Prawdzie?
Albo jeszcze lepiej – na antenie Voice of America? To jest koniec wszystkiego. Nie tylko kariera Igora.
To plama na całej regionalnej organizacji partyjnej. Katya słuchała z zapartym tchem.
Leva myślała kategoriami, które były jej obce. Jest przyzwyczajona do walki w systemie, odwoływania się do jego własnych praw.
Zaproponował wysadzanie samego systemu od zewnątrz.
„No i jak?” – zapytała. „Nawet jeśli mamy zdjęcia, kto je wydrukuje? Kto się odważy?
– Nikogo tu nie ma – warknęła Leva. „Ale mam przyjaciela w Moskwie. Pracuje w AGENCJI INFORMACJI ZAGRANICZNEJ.
Korespondent. On się nie boi. Poszukuje takich historii. To dla niego sensacja.
Podano mu jeden film i bomba wybuchła.
Zatrzymał się i spojrzał na Katię. "Ale żeby tak się stało, film musi istnieć. Mamy tylko jedną szansę. Następna się zbiera."
„Muszę tam być. Z tym”. Znowu sięgnął po aparat. Ich plan był prosty i zabójczy.
Katya musiała nadal odgrywać swoją rolę. Rola skruszonego i załamanego buntownika.
Musiała przyjść na spotkanie biura i pod presją przyznać się do błędu. Przeproś za „niedojrzałość ideologiczną”.
To uśpiłoby ich czujność. Myśleliby, że wygrali, że ona znów jest w ich mocy.
A potem, kilka dni później, gdy wszystko się uspokoi, na pewno zorganizują nowy rytuał, który utrwali zwycięstwo i pokaże, kto tu rządzi.
A Katya będzie musiała przeprowadzić Levę przez ten rytuał. Schowaj go gdzieś w łaźni, żeby mógł robić zdjęcia.
„Czy rozumiesz, co to oznacza?” – zapytała cicho Leva, patrząc jej w oczy.
"Jeśli nas złapią, to już nie będzie Biuro Komsomołu. To będzie artykuł. Propaganda antyradziecka. Szpiegostwo. To jest więzienie, Katya. Na długi czas."
– Rozumiem – odpowiedziała stanowczo. Strach nie zniknął, ściskał jej serce niczym lodowaty wąż, ale obok niego była wściekłość.
I pragnienie sprawiedliwości. Nie tego, o którym piszą w gazetach, ale prostego, ludzkiego. Sprawiedliwość, w której gwałciciel nie pozostaje bezkarny.
– Nie mam innego wyboru. – Nie mamy żadnych. Zamknięte posiedzenie Prezydium odbyło się tego samego wieczoru w Sali Lenina. Atmosfera była ciężka, jak przed burzą.
Przewodniczył Igor, a jego twarz przypominała nieprzeniknioną maskę. Oddał głos Swiecie, który ze słusznym gniewem mówił o niezdrowych nastrojach i próbie oszczerstwa ze strony doradcy Katii.
Następnie głos zabrało jeszcze kilka osób z jego świty, wyrażając zgodę i żądając fundamentalnych ocen. Anya nie została zaproszona na spotkanie. Była tylko pretekstem. Celem była Katya.
Kiedy udzielono jej głosu, wszyscy zamilkli w oczekiwaniu na wynik. Katia wstała. Opuściła głowę. I cichym, drżącym głosem wymówiła zapamiętany tekst.
O tym, że źle zrozumiała i uległa emocjom. Myliła się. Prosiła o przebaczenie drużynę i osobiście towarzysza Igora.
Nie patrzyła na nich, ale poczuła falę satysfakcji przetaczającą się przez salę. Wygrali. Igor wygłosił przemówienie końcowe, w którym hojnie przebaczył zagubionej owcy, ale przestrzegł przed koniecznością wzmocnienia pracy ideologicznej.
Katia została skarcona i surowo ukarana, co wpisano do jej akt osobowych. Wyszła z pokoju Lenina, czując na sobie ich protekcjonalne i pogardliwe spojrzenia. Przegrała bitwę, ale wiedziała, że ​​zrobiła pierwszy krok w kierunku wygrania wojny. Teraz trzeba było poczekać.
Dni po spotkaniu Biura zamieniły się w wykwintną torturę. Katya stała się pariasem, ale pariasem innego rodzaju. Nie ta, która jest otwarcie prześladowana, ale ta, z którą komunikują się protekcjonalnie, jakby była upośledzona umysłowo, jak ze świętym głupcem, któremu hojnie przebaczono. Igor i jego świta obdarzali ją protekcjonalnymi uśmiechami na każdym spotkaniu.
Sveta objęła ją patronatem, nieustannie ją pouczając i zlecając jej drobne, upokarzające zadania, jakby próbując nadrobić stracony czas w jej ideologicznym wychowaniu.
„Widzisz, Katiukha?” - powiedziała, zmuszając Katię do umycia, - "Już czysta podłoga w Wożackiej? Zespół? To jest siła. To leczy. Prawie zgubiłeś drogę, ale poprawiliśmy cię na czas. Teraz znów jesteś z nami. "
Katia znosiła wszystko w milczeniu. Grała swoją rolę z rozpaczą skazanych na zagładę. Spuściła wzrok, przestała chodzić do pawilonu Lewy, aby nie wzbudzić podejrzeń, a na wszystkich ogólnych zgromadzeniach siedziała w ostatnim rzędzie, udając wyrzuty sumienia.
Jej upokorzenie było ich triumfem i rozkoszowali się nim. Poczuła, jak czekali na moment, w którym w końcu skonsolidują swoją moc, aby ponownie przeprowadzić swój rytuał i tym razem upewnić się, że po jej woli nie pozostanie żaden ślad.
Spotkała Levę potajemnie, nocą, na odległym, opuszczonym molo w pobliżu jeziora. To były krótkie i intensywne spotkania. Leva była zebrana i rzeczowa.
Zdobył gdzieś bardzo wrażliwy film i pokazał Katii, jak działa jego zmiana. Aparat był niemal zabawką, ale lampa błyskowa, którą Leva do niego przyczepiła, emitowała krótki, oślepiający impuls.
„Najważniejsze, żeby jeden dobry strzał” – powiedział szeptem. "Sam, ale żeby wszystko było widać. Twarze, Igor i... co się dzieje. Będę musiała wcześniej schować się w łaźni parowej, w schowku na drewno. Jest tam ciemno i gorąco, ale dam sobie radę. Twoim zadaniem jest upewnić się, że drzwi do szafy nie są zamknięte i dać mi znak w odpowiednim momencie. "
Znakiem powinien być kaszel. Trzy krótkie, przenikliwe kaszel. Był to sygnał, że bohater został wybrany i teraz zacznie się najważniejsza rzecz. Następnie Leva będzie miała tylko kilka sekund na otwarcie drzwi, zrobienie jednego zdjęcia z lampą błyskową i ponowne ukrycie się.
Hałas, panika, zamieszanie – to wszystko było częścią planu. Kiedy dochodzili do siebie po oślepiającym świetle, Leva musiała wydostać się z łaźni przez małe okienko pod sufitem. A potem...
– zapytała Katya drżącym głosem. „Co się wtedy stanie? Zrozumieją, że to my”. „Zrozumieją” – zgodziła się Leva. "Ale oni nie będą mieli dowodów. Ale my będziemy mieli film. Schowam go od razu, w bezpiecznym miejscu.
A rano jedziemy do obang. Na podłodze w przebieralni znajdziesz osłonę obiektywu. I przynosisz to prosto do mnie, do pawilonu. Głośno, publicznie. A ty oskarżasz mnie o podglądanie.
Wywołujesz skandal. Chcesz przeszukać moje rzeczy. Znajdą aparat. Ale nie film. To będzie nasze odwrócenie uwagi. Pomyślą, że wydałeś mnie, żeby się ratować. I będą szukać filmu, przeszukają wszystko.
Tymczasem prawdziwy film będzie już w drodze do Moskwy. Plan był genialny w swej diabelskiej przebiegłości. Obu zamienił w aktorów we wspaniałym przedstawieniu, w którym liczył się każdy gest i każde słowo.
Czekanie było nie do zniesienia. Minął tydzień. Igor i jego kompania, rozkoszując się zwycięstwem, zdawali się zapomnieć o swoich zabawach.
Katya już zaczęła się bać, że nic się nie stanie, że ich plan zakończy się fiaskiem, zanim w ogóle się zaczął. Ale pewnego wieczoru, gdy zgasły światła, ktoś zapukał do drzwi jej domu. Sveta stała w progu, jej twarz była podekscytowana, jej oczy błyszczały.
Przygotuj się, Katiuk” – powiedziała z wyczekiwaniem. Dziś wielkie zgromadzenie. Igor powiedział, że czas utrwalić przerobiony przez nas materiał. A dzisiaj zrobiła znaczącą pauzę. Będziesz bohaterem. Katya poczuła zimno w środku. Jest bohaterką.
Ona i Leva nie przewidzieli tego. Plan się rozpadał. Jeśli znajdzie się w środku okręgu, nie będzie mogła złożyć podpisu. Nie będzie w stanie kontrolować sytuacji.
– Czy coś jest nie tak? – zapytała ostrożnie Sveta, zauważając jej zmieszanie. "Jesteś teraz z nami? A może wróciłeś do starych zwyczajów?" – Nie, nie, o czym ty mówisz? - odpowiedziała pospiesznie Katya, próbując się uśmiechnąć. – Po prostu… martwię się. Odpowiedzialna rola. Myślała gorączkowo. Nie było wyjścia. Trzeba było iść i improwizować. Miała nadzieję tylko na jedno: że Lyova już tam była.
Że siedzi w tej ciemnej, dusznej szafie na drewno i czeka. Bo teraz całe ich życie zależało tylko od jego wytrzymałości i reakcji. Podeszła do Bath jak na szafot i powtórzyła sobie to samo zdanie. „Trzy kaszel”. Powinien usłyszeć trzy kaszel. Za wszelką cenę.
Łaźnia przywitała ją tą samą gęstą, ciężką parą z kuszącej atmosfery rytuału. Tym razem wszystko było jeszcze bardziej uroczyste i obrzydliwe. Pośrodku łaźni parowej, na półce, stał z grubsza poskładany tron, a po bokach, w dwóch rzędach, ustawili się wszyscy uczestnicy. Ich twarze w półmroku wydawały się równie zniekształcone w oczekiwaniu na spektakl. Katya została wprowadzona na tron ​​​​i usiadła. Była bohaterką.
Królowa tego szatańskiego balu. Musiała wybrać. Igor stał tuż przed nią. Na jego twarzy pojawił się triumfalny uśmiech. Wygrał. Nie tylko ją złamał, ale zmusił ją do przewodzenia ich obrzydliwościom, do zostania współsprawcą kata.
– No cóż, Katerino? - powiedział głośno, tak aby wszyscy usłyszeli. - "Wybierać."
„Którego z tych niegodnych facetów zadowolisz dzisiaj swoją uwagą?” – Skinął głową w kierunku szeregu chłopaków, którzy wystawali piersi.
Katię usiadła na tym tronie i ogarnęło ją lodowate odrętwienie. Jej mózg gorączkowo szukał wyjścia. Jak dać znak? Nie dało się teraz kaszleć, kiedy cała uwaga była skupiona na niej.
To wzbudziłoby podejrzenia. Trzeba było zatrzymać się na czas. Powoli, jak we śnie, rozglądała się po linii.
Jej wzrok zatrzymał się na szafce na drewno opałowe w rogu łaźni parowej. Drzwi były lekko uchylone, co oznaczało, że Leva tam był. Czekał. To dodało jej sił.
„Wybór to odpowiedzialna sprawa, towarzyszu sekretarzu” – powiedziała powoli, starając się, aby głos jej nie drżał. Należy do tego podejść nieformalnie, ale biorąc pod uwagę wszystkie cechy osobiste i społeczne kandydata.
Muszę pomyśleć. Tłum zachichotał. Igorowi spodobała się jej odpowiedź. Uznał to za część gry, za przejaw jej całkowitego poddania się. „Myśl, Katiuszo, myśl” – powiedział protekcjonalnie. – Mamy przed sobą całą noc.
Siedziała ze spuszczoną głową i gorączkowo myślała. Potrzebowała zamieszania, pauzy, czegoś, co odwróci ich uwagę chociaż na kilka sekund. I wtedy ją olśniło. Zakaszlała ostro. Raz, potem dwa razy. Głośno, histerycznie, aż do łez. Złapała się za gardło. – Wody – wychrypiała. Boli mnie gardło. Z pary. Na chwilę wszyscy zamarli.
Wtedy światło podskoczyło do niej. "Co robisz? Zepsujesz całą chwilę" - syknęła. „Woda” – powtórzyła Katya, przewracając oczami.
„Źle się czuję”. Było zamieszanie. Ktoś pobiegł po chochlę wody. Ktoś zaczął ją wachlować miotłą. Ich formacja została utracona, ich uwaga była rozproszona. Igor zmarszczył brwi z niezadowoleniem. I w tej chwili, w tym ogólnym zamieszaniu, zgięta wpół Katia zakaszlała po raz trzeci. Krótko, niemal bezgłośnie, w dłoń.
Nie wiedziała, usłyszała Lileva. Mogła mieć tylko nadzieję. Polewali jej wodę w twarz. Otworzyła oczy. Zamieszanie trwało nadal. A potem została oślepiona.
Jasny, nieznośnie biały błysk na ułamek sekundy wypalił ciemność łaźni parowej, zamieniając wszystko w negatyw. Postacie zastygłe w brzydkich pozach. Twarze wykrzywione przerażeniem i zaskoczeniem. Nagie ciała. Błysk zgasł równie nagle, jak się pojawił, ponownie pogrążając wszystko w ciemności.
Ale ta pojedyncza klatka, wyrwana z wieczności, już istniała. Zapadła śmiertelna cisza. Wszyscy zamarli, oślepieni, nic nie rozumiejąc.
„Co to było?” rozległ się przerażony szept. Igor jako pierwszy opamiętał się. Jego twarz, która właśnie triumfowała, została zniekształcona przez grymas wściekłości i świadomości. Krzyknął do światła. „Do garderoby! Szybko!” Ktoś podbiegł do przełącznika.
W garderobie zapaliło się przyćmione światło; jego słabe światło ledwo przenikało do łaźni parowej. I w tym świetle widzieli. Drzwi szafki na drewno były otwarte, a małe, zasłonięte muchami okienko w suficie, zawsze zamknięte, otwierało się w nocy jak czarny prostokąt. „Trzymaj ją!” – ryknął Igor, wskazując na Katię. Ale było już za późno.
Podczas gdy wszyscy patrzyli w okno, Katya wykorzystała moment i wystartowała. Odepchnęła światło, które próbowało ją złapać i pobiegła w stronę wyjścia. Naga wybiegła z łaźni w nocny chłód i pobiegła, nie widząc drogi, w stronę jeziora, gdzie w ciemności miał na nią czekać Leva.
Słyszała za sobą krzyki, przekleństwa i tupanie nogami. Rozpoczął się pościg. Wiedziała jednak, że ma kilka sekund przewagi i te kilka sekund zadecydowało o wszystkim. Film. Najważniejsze, żeby uratować film.
Nocne powietrze paliło jej płuca. Biegła, nie czując pod stopami ostrych kamieni ani ciernistych gałęzi. Jej paliwem była adrenalina; za nią narastały krzyki, przekleństwa i ciężkie tupanie kilku par stóp. Pobiegli szybko. Bardzo blisko usłyszała ciężki, astomatyczny oddech jednego z prześladowców. Nie oglądała się za siebie.
Jej świat zawęził się do wąskiej, ledwo widocznej w świetle księżyca ścieżki prowadzącej do starego molo. To było ich umówione miejsce spotkań.
„Jeśli coś pójdzie nie tak, biegnij na molo” – powiedziała jej Leva. Wyleciała na polanę przed jeziorem. Ciemna woda była spokojna i obojętna. Przed nimi zgniłe stosy molo były czarne, a na samym jego brzegu stała ciemna postać. Lewa. Nie pobiegł. Czekał.
"Film!" – wydyszała, podbiegając do niego. W milczeniu wsunął jej w dłoń coś małego, okrągłego i zimnego. Osłona obiektywu.
Film jest w bezpiecznym miejscu. Potem, zgodnie z planem, odezwał się szybko, szeptem. "Nie masz z tym nic wspólnego. To wszystko ja. Zmusiłem cię. Szantażowałem cię. Rozumiesz? Jesteś ofiarą. A ja jestem maniakiem i szpiegiem. " Nie pozwolił jej odpowiedzieć.
Ścisnął ją mocno za ramię na pożegnanie, jednym skokiem zeskoczył z molo na brzeg i zniknął w przybrzeżnych krzakach niczym duch. W tej samej sekundzie na polanę wlecieli pogoń. Pierwszym był Igor. Miał na sobie jedynie mokre prześcieradło zarzucone na ramię. Jego twarz była tak wykrzywiona wściekłością, że nie wyglądał już jak człowiek. Był bestią. Zobaczył Katię stojącą na końcu molo i ryknął.
Jego dwaj poplecznicy rzucili się w jej stronę. Brutalnie chwycili ją, nagą i drżącą, i odciągnęli ją z powrotem. Nie stawiała oporu. Teraz jej rola była inna. Nie zaciągnęli jej do obozu. Zabrali ją do lasu, do małej kotliny, z dala od ciekawskich oczu. Została rzucona na ziemię. Igor pochylił się nad nią. Jego ciężki oddech pachniał alkoholem i gniewem.
"Gdzie on jest? Gdzie jest film? - syknął, chwytając ją za włosy i przyciągając jej twarz do swojej. Katya wybuchła płaczem. Tym razem łzy nie były grą. To były łzy bólu, strachu i wstrętu.
Ale za tymi łzami krył się zimny, pracujący mózg aktorki odgrywającej swoją najważniejszą rolę. „Nie wiem” – łkała, starając się, żeby zabrzmiało to tak żałośnie i przekonująco, jak to tylko możliwe.
On... Zmusił mnie. Powiedział, że jeśli nie pomogę, to będzie opowiadał wszystkim o nas i o mnie. Powiedział, że ma już zdjęcia. Igor zamarł na chwilę. Szantażować. Podobała mu się ta wersja. Wszystko wyjaśniła. Zrobiła z niego nie tylko organizatora orgii, ale ofiarę brudnego szantażysty.
To był ratunek dla jego reputacji. Kim on jest? Jakie jest jego nazwisko? Jego głos stał się nieco spokojniejszy, ale nie mniej groźny. Artysta? Lewa. mruknęła Katia.
Śledzi mnie od dłuższego czasu. Zajrzał. On jest szalony. Powiedział, że nienawidzi Komsomołu i że wyśle ​​zdjęcia na Zachód. Do wrogów. W te słowa włożyła całą swą nienawiść do nich. I brzmiało to jak szczery patriotyczny horror.
Gdzie jest film, pytam. Igor ryknął ponownie. „Nie wiem” – krzyknęła Katya. - "Uciekł. Nic mi nie powiedział. Po prostu... tutaj." I rozluźniła pięść. Na jej dłoni leżała czarna plastikowa osłona obiektywu.
"Znalazłam to. W łaźni. Na podłodze, kiedy uciekł. Chciałam ci to dać, żeby udowodnić, że jestem z tobą." Igor wyrwał jej wieko. To był dowód fizyczny. Dowód. Jego gniew znalazł konkretny cel. Wszystko się połączyło. Pojedynczy artysta. Dysydent. Szantażer i szpieg. Obraz był kompletny i wyraźny.
Znajdź go” – rozkazał swoim ludziom, którzy stali w pobliżu. Przewróć cały obóz. Cała jego buda jest w pawilonie. Znajdź film. Żywy. Wyszli.
Igor ponownie spojrzał na Katię leżącą na ziemi. Żałosna, załamana, zdradzająca wspólnika. Wykrzywił pogardliwie wargi. – Ubieraj się – powiedział i rzucił jej prześcieradło leżące na ziemi.
„I żebym was więcej nie widział” – odwrócił się i ruszył w stronę obozu, myśląc już o tym, jak złoży ojcu raport o skutecznie zapobiegniętym sabotażu ideologicznym i schwytaniu wrogiego agenta. Katya została sama w ciemnym lesie. Jej ciało gwałtownie drżało z powodu horroru i zimna, którego doświadczyła. Ale ona wygrała. Pierwsza część planu zadziałała doskonale. Wierzyli.
Teraz cała ich moc i cała wściekłość skierowana była na Levę. Będą go szukać, będą szukać taśmy. Ale nie znajdą. I w tym czasie, gdzieś w ciemności, w bezpiecznej kryjówce, na skrzydłach czekała mała Szpula Filmowa, aby polecieć do Moskwy i wysadzić ich świat.
Katya dotarła do swojego domu, gdy szary, pozbawiony radości poranek dopiero zaczynał przedzierać się przez sosny. Poruszała się jak automat, jej ciało było jednym ciągłym siniakiem, ale jej umysł pozostał krystalicznie czysty. Grała. Zmyłem brud i pot i włożyłem mundurek doradcy, który teraz wyglądał jak kostium karnawałowy. Włożyła osłonę obiektywu do kieszeni. Wszystko było gotowe na finałowy akt.
Obóz obudził się w atmosferze paniki i paranoi. Nocą ludzie Igora niczym stado ogarów wywrócili wszystko do góry nogami. Przeszukali domy, zajrzeli pod łóżka, przesłuchali doradców, próbując znaleźć chociaż ślad Lewy.
Nikt nic nie rozumiał, ale wszyscy byli przerażeni. Plotki pełzały jak węże, jedna straszniejsza od drugiej. W obozie jest sabotażysta, szpieg, maniak. Poranny skład był zdenerwowany i zmięty. Dyrektor obozu próbował powiedzieć coś wesołego, ale głos mu się trząsł. Igor stał przy maszcie flagowym, jego twarz była ciemna od wściekłości i nieprzespanej nocy. Lewy nie odnaleziono. I filmu nie znaleźli. To było wyjście Katyi.
Wybiegła z formacji swojego oddziału, odpychając dzieci na bok. Jej włosy były w nieładzie, a twarz zalana łzami. W dłoni ściskała tę samą osłonę obiektywu. Pobiegła prosto do dyrektora.
Towarzyszu dyrektorze! - krzyknęła, tracąc panowanie nad sobą w skroni. - Tutaj znalazłem to. W łaźni! To on! Artysta! Podglądał! On... On nas sfilmował! Na placu panowała martwa i spokojna cisza. Wszystkie oczy zwróciły się w jej stronę.
Igor wystąpił naprzód. Na jego twarzy pojawił się wyraz satysfakcji. Jego wersja uzyskała publiczne potwierdzenie. Ofiara sama wskazała przestępcę. „Obserwował mnie od dawna” – łkała Katya, grając swoją rolę z błyskotliwym oddaniem. On jest szalony. Powiedział, że nas wszystkich nienawidzi. Trzeba go znaleźć. Ma aparat, ma zdjęcia. To był sygnał. Tłum, wcześniej trzymany w ryzach przez dyscyplinę, eksplodował.
- Przeszukaj jego warsztat! - ktoś krzyknął. Igor przejął kontrolę nad sytuacją. - Uspokójcie się, towarzysze! – zagrzmiał autorytatywnym głosem. - Bez linczu. Sami sobie poradzimy z tym renegatem.
- Podążaj za mną! - Poprowadził wściekły tłum do pawilonu malarskiego. Przypominało to średniowieczne polowanie na czarownice. Katya szła z tyłu, otoczona współczującymi jej dziewczynami i z przerażeniem przyglądała się dziełu jej rąk. Jednym ciosem wyburzono drzwi do pawilonu. Wewnątrz Leva siedziała w kącie na podłodze. Nie ukrywał się. Czekał. Jego ubranie było brudne, twarz miała ściągniętą.
Wyglądał jak upolowane, ale nie złamane zwierzę.
- Tak, tu jesteś, szumowinie! – warknął Igor, podchodząc do niego. Leva powoli podniósł głowę. - A co z Amsomolem? - Przyjechaliśmy po sztukę. Uśmiechnął się. Jego słowa były ostatnią kroplą.
Ludzie Igora rzucili się na niego. Zaczęli niszczyć wszystko dookoła. Drzeli płótna, łamali sztalugi, deptali jego obrazy. Martwa natura z robaczywym jabłkiem i potłuczonymi okularami została rozerwana na kawałki. To była agonia piękna. Wkrótce znaleźli go pod stertą szmat. Zmiana aparatu 8M. Igor triumfując podniósł ją nad głowę niczym odciętą głowę wroga. - Oto jest! - krzyknął.
On, drżącymi z niecierpliwości rękami, otworzył tylną okładkę. I zamarł. Aparat był pusty.
- Gdzie jest film, draniu? - ryknął, potrząsając Levą za piersi. Leva uśmiechnęła się cierpko, plując krwią. - Spójrz, spójrz. Może uda Ci się go znaleźć?
Tam, na podłodze pracowni, wśród skrawków swoich obrazów, był bity długo i brutalnie. Ale on milczał. Kiedy wyciągnięto go na wpół żywego z pawilonu, jego wzrok na sekundę spotkał się z Katią. Nie było w nim wyrzutu ani strachu, tylko pytanie i nadzieja. Lekko skinęła głową. „Tak, wszystko jest zgodnie z planem” – odpowiedziała mu w myślach.
Jej serce pękało z bólu i wdzięczności dla tego cichego, odważnego mężczyzny, który wziął na siebie cały cios.
Podczas gdy cały obóz był już na krawędzi swoich miejsc, a najlepsi poszukiwacze Igora przeczesywali każdy centymetr lasu w poszukiwaniu nieistniejącego filmu, z drugiego końca jeziora wypłynęła prosta łódź rybacka. Siedział w nim stary, pomarszczony rybak, wujek Mitya, który co rano dostarczał świeże ryby do obozowej stołówki. Był dalekim krewnym Lewy.
W kieszeni, w pustym pudełku po zapałkach owiniętym taśmą klejącą, leżała mała, ale bezcenna rolka filmu. Wiosłował powoli, kierując się w stronę stacji kolejowej po drugiej stronie.
Za kilka godzin pociąg do Moskwy wywiezie tę małą bombę zegarową z ich piekła. Wojna wkraczała w ostatnią, najbardziej śmiercionośną fazę. Czekanie było jak torturowanie gorącym żelazem.
Obóz zamienił się w dom wariatów. Ludzie Igora, wściekli z bezsilności, kontynuowali poszukiwania. Przesłuchiwali Lewę, ale on, pobity na śmierć, milczał lub uśmiechał się szaleńczo. Uznano go za szalonego, ale poszukiwania filmu nie ustały.
Katia była kilkakrotnie wzywana na przesłuchanie, ale jak zwykle powtórzyła swoją legendę. Maniak, szpieg, szantażysta. Była idealną ofiarą, a oni jej uwierzyli, bo chcieli jej wierzyć. Rozwiązanie nastąpiło trzy dni później. Rano sam Igor wpadł do gabinetu dyrektora obozu, blady i drżący.
W rękach trzymał małe radio tranzystorowe, syczące i trzaskające. „Oni... oni transmitują...” wychrypiał, a jego twarz była szara jak popiół.
Reżyser włączył swój duży stacjonarny odbiornik, a oni, kręcąc gałką na budowie przez zakłócacz, złapali go. Odległa, ale wyraźna melodia, a potem – beznamiętny głos spikera z lekkim obcym akcentem.
Głos Ameryki. A teraz – relacja naszego moskiewskiego korespondenta na temat moralności w sowieckich obozach Komsomołu. Powiedział głos.
W nasze ręce trafiły ekskluzywne materiały fotograficzne wywiezione potajemnie z ZSRR. Przedstawiają rytualne orgie, które funkcjonariusze Komsomołu organizują w podmoskiewskim obozie Awangardy, zmuszając do udziału nieletnich doradców. Cynicznie nazywają tę praktykę „zabawą w komunę”. Nastąpiła eksplozja. Cichy, radioelektroniczny. Ale pod względem niszczycielskiej siły jest porównywalny z bronią nuklearną.
Godzinę później do obozu wjechały trzy czarne Wołgi. Wyszli z nich milczący ludzie w identycznych szarych garniturach.
Nie przedstawili się. Po prostu zaczęli grać. Obóz został odgrodzony kordonem, a wszystkich pracowników i dzieci zamknięto w domach. Mężczyźni w szarościach nie potrzebowali filmu. Musieli zatrzeć ślady.
Igor został zabrany jako pierwszy. Nie stawiał oporu. Podszedł do samochodu jak na egzekucję, patrząc w ziemię. Jego przyszłość, planowana od dziesięcioleci do przodu, wypaliła się w ciągu jednej nocy w radiu wroga.
O losach reżysera nikt więcej nie słyszał. Nakazano rozwiązanie obozu w ciągu 24 godzin pod pretekstem „wybuchu czerwonki”.
Katya została zabrana jako ostatnia. W pustym gabinecie dyrektora jeden z mężczyzn w szarym stroju odbył z nią krótką, lodowatą rozmowę.
„Wrócisz do domu” – powiedział pozbawionym emocji głosem. "Zapomnisz o wszystkim. Ten obóz, ci ludzie, to wszystko nigdy się nie wydarzyło. Jeśli kiedyś, gdzieś, komuś o tym przypomnisz, my będziemy o Tobie pamiętać. Rozumiesz mnie?"
Skinęła głową. Zabrano ją do domu w tej samej czarnej Wołdze.
Wróciła do swojego pokoju, gdzie nadal wisiały jej świadectwa i książki o marksizmie. Zebrała to wszystko na jeden stos i spaliła w nocy u wroga za domem.
Jej marzenie o Wydziale Filozoficznym Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego umarło. Jej nazwisko zostało po cichu dodane do wszystkich czarnych list. Stała się niedostępna, niepożądana i niegodna zaufania. Zapłaciła za zwycięstwo wszystkim, co miała.
Po latach, w innym kraju, w innym świecie, kiedy Związek Radziecki upadł, zamieniając się w historyczny artefakt, Katerina, która została słynną historyczką-archiwistką, pracowała z odtajnionymi archiwami KGB.
Któregoś dnia w jej ręce wpadła cienka teczka. Napisano na nim: „Abramow Lew Markowicz”. Otworzyła je drżącymi rękami. Wewnątrz znajdowało się zaświadczenie z Instytutu Psychiatrii Sądowej im. Serbskiego.
Diagnoza. Panowała obecnie schizofrenia, wyrażająca się w nastrojach antyradzieckich i urojeniowych ideach reformizmu. Data śmierci z powodu „ostrej niewydolności serca” to rok 1985. Miał 23 lata.
Pod certyfikatem leżała pożółkła kartka papieru. Wypowiedzenie. Napisany odręcznie znajomym, pewnym pismem Igora. Proszę zwrócić uwagę na „ideologicznie” obcy element Abramow, który pod pozorem uprawiania sztuki prowadził działalność wywrotową, mającą na celu dyskredytację sowieckiej rzeczywistości.
Katya zamknęła teczkę. Łzy powoli spływały po jej policzkach. Nie uratowała go. Ale zachowała o nim pamięć. Resztę życia poświęciła dbaniu o to, aby takie foldery stały się publiczne.
Aby świat poznał nazwiska nie tylko katów, ale także tych cichych, niezauważonych bohaterów, którzy rzucali wyzwanie systemowi, nawet jeśli nie mieli ani jednej szansy na zwycięstwo. Nie żałowała, nie dzwoniła, nie płakała. Po prostu wykonywała swoją pracę. To była jej wieczna wojna. Co jest straszniejsze? Okrucieństwo jednej osoby czy bezduszna machina systemu, która go zrodziła i jest gotowa pożreć każdego, kto stanie jej na drodze?
Napisz swoją opinię w komentarzach, bardzo ważne jest, abyśmy Cię wysłuchali.
Jeśli ta historia sprawiła, że ​​Twoje serce zabiło szybciej, polub ją. I zasubskrybuj nasz kanał, aby nie przegapić innych historii, które nie pozostawią Cię obojętnym.